در هفته وحدت قرار داريم. روز ميلاد پيامبر رحمت است و من در مسير تالش و اسالم هستم. از اول صبح امروز ساعتها با دانشجويان، دانشگاهيان و فعالان سياسي گفتگو داشتهام. چند نفر از دوستان ستاد انتخاباتي تهران و گيلان ازجمله برادر عزيزم آقاي صالح جلالي مرا همراهي ميكنند. هنوز خاطره شيرين حضور در جشن خانواده كردهاي مقيم مركز و اجراي موسيقي شورانگيز گروه «كاك پيام» نيز در يادم باقي است.
در هفته وحدت قرار داريم، و بايد به اين حسن ابتكار (پيشنهاد هفته وحدت) و پيشنهاددهنده آن آفرين گفت. ايران بزرگ به خاطر فرهنگ و تمدن كهن و تاريخياش، سرزمين اقوام و مذاهب، فرهنگها، زبانها و گويشها، نژادها و قوميتهاي گوناگون است. اين تنوع فرهنگي و اجتماعي نشان از غناي فرهنگ و تاريخ ايران و «فرصتي» براي تقويت وحدت و همبستگي، امنيت و توسعه ملي است؛ اما حيف كه بعضا با ناآگاهي و نگاهي «تهديدنگر» با مسائل برخورد ميشود.
اگر بدانيد صحبتها و پرسشها و پاسخها در چه فضاي صميمانهاي بود و حتي گلايهمندي و خواستههاي بهحق خواهران و برادران ايماني و هموطن ما با چه صداقت مظلومانهاي همراه بود! گلايه و انتقاد از تبعيضها و محروميتها و حتي احساس غربت در وطن مشترك!
بحثها طولاني بود و در پاسخها ميگفتم كه تلاش براي ايجاد «عدالت» در همه جنبههاي سياسي، اجتماعي، اقتصادي، فرهنگي، مذهبي، قوميتي، گروهي و صنفي، جنسيتي، نسلي، رسانهاي و... يك اصل و يك مسئوليت انساني، قانوني و آرماني همه ماست.
اينها حقوق شهروندي است كه در اصول متعدد قانون اساسي (اصول 15، 19، 20 و ...) كه ميثاق ملي ماست، به رسميت شناخته شده است. مشكل بيشتر از آنكه به قانون برگردد، به تفسيرهاي واپس گرا و برداشتهاي تنگ نظرانه و تعصب آلود از قانون اساسي و يا عدم قاطعيت در اجراي همه اصول قانون اساسي مربوط ميشود.
يقين دارم كه حضور همه ايرانيان آگاه در «انتخاب سرنوشت» و تشكيل «دولتي دانا و توانا» و مدافع حقوق مردم ميتواند در اين زمينه راهگشاي تأمين منزلت و كرامت انساني، حقوق و فرصتهاي برابر شهروندي، محروميت زدايي و رفع تبعيض و ايجاد رفاه و پيشرفت براي «ايران و همه ايرانيان» باشد.
بد نيست در همينجا به جملهاي از مرحوم امام به عنوان پدر معنويام اشاره كنم كه گفت: «من مكرر اعلام كردهام كه در اسلام، نژاد، زبان، قوميت و ناحيه مطرح نيست. تمام مسلمين، چه اهل سنت و چه شيعه، برادر و برابر و همه برخوردار از همه مزايا و حقوق اسلامي هستند.»
اين عدالتي است كه اگر محقق نشود، «وحدت» معنا نخواهد داشت.