صفحه اصلی
سلام دوستان عزیزم بازهم" مدتی این مثنوی تاخیر شد! " توضیح آن بماند برای بعد! اگرچه خودتان حدس می زنید!؟
در آستانه «روز پزشك» و زاد روز طبيب و فيلسوف نامدار و دانشمند بزرگ ايراني، حكيم ابوعلي سينا قرار داريم. اين مناسبت گرانسنگ، فرصتي است براي نگاهي مجدد به وضعيت پزشكي و مسئوليت و نقش پزشكان كشور. به درستي گفتهاند كه «طب» به طور همزمان علم، تكنولوژي، هنر و رسالتي معنوي است كه در خدمت هدفي انساني قرار دارد. به بيان ديگر پزشكي حرفهاي است كه تماماً در خدمت مردم و جامعه است و پزشك با تشخيص بيماري و مداواي آن نه تنها سلامت بيمار بلكه سلامت، ثبات و امنيت اجتماعي را تضمين مينمايد. هماهنگ با پيشرفت و تحول در علوم و فناوريهاي پزشكي در يكصدسال گذشته و با بهبود سطح بهداشت و تغذيه و فرهنگ سلامت، از يك سو شاهد ريشهكن شدن همهگيري (اپيدمي) عفونتهاي مرگباري چون طاعون، وبا، آبله، ديفتري و كزاز و از سوي ديگر پيدايش و شيوع معضلات بهداشتي مزمنی چون بيماريهاي قلب و عروق، سرطانها، اختلالات رواني، سوانح و معلوليتهاي ناشي از آن،آسم و بيماريهاي تنفسي و آلرژيها هستيم. اين دگرگوني و تغيير در جغرافياي شيوع و بار بيماريها (Burden)، مسائل و مسئوليتهاي تازهاي را براي دولتها، جوامع و پزشكان به همراه داشته است. در بيماريهاي مزمن ارتباط نزديك و مستمر پزشك و بيمار در بلندمدت ضروري است و عوامل مختلف اجتماعي فراتر از برنامهريزيهاي بهداشتي- درماني و يا علل ارثي و زيستمحيطي در بروز، شيوع، پيشگيري و كنترل اين بيماريها و تأمين سلامت جامعه نقش تعيينكنندهاي پيدا كردهاند. از مهمترين عوامل اجتماعي مؤثر بر سلامت ميتوان به ميزان عدالت و يا تبعيض در جامعه، اخلاق و فرهنگ عمومي، وضعيت آموزشي و اقتصادي، ارتباطات و رسانهها، ساختار حكومت و توسعه سياسي و حقوق شهروندي اشاره داشت. در اين شرايط جديد اجتماعي و جهاني است كه مسئوليت پزشكان ايراني با دشواري بيشتر مواجه و پزشكي كشور دستخوش نابساماني و بحراني خزنده و بيصدا شده است. با رويكردي علمي و آسيبشناسانه، نشانههاي بحران را در بيانگيزگي دانشجويان پزشكي در امر تحصیل، عدم روزآمدي علمي و وقتگذاري استادان دانشگاهها، مشكلات معيشتي پزشكان، بيكاري پزشكان جوان، هزينههاي كمرشكن دارو و درمان (٣ درصد جامعه)، ناكارآمدي بيمههاي درماني، عدم سرمايهگذاري لازم در حوزه سلامت (حدود ٥ درصد به نسبت توليد ناخالص داخلي)، نابرابري در توزيع امكانات بهداشتي- درماني و دسترسي به آنها، عدم پاسخگويي و مسئوليتپذيري مراجع مسئول در برابر جامعه، ضعفهاي اخلاقي و افزايش تخلفات پزشكي و در نهايت تضییع حقوق بیماران و پزشکان و چالش اعتماد در روابط ميان ایشان ميتوان مشاهده نمود. سياستگذاري و برنامهريزي براي ساماندهي مشكلات در نظام سلامت و ارتقاي كيفيت آموزش و پژوهش علمي و تربيت نيروي انساني امري است بلندمدت كه به عقلانيت، جلب مشاركت و همكاري همه جامعه پزشكي و سعهصدري فارغ از جنجالهاي سياسي و تصميمات روزمره اقتصادي نياز دارد. در چنين شرايطي است كه ميتوان انتظار داشت پزشكان علاوه بر فعاليت حرفهاي و تخصصي، موفق به انجام مطلوب وظايف آموزشي و پژوهشي و نظريهپردازي و راهگشائی در عرصههاي علمي، اجتماعي، فرهنگي و سياسي نيز بشوند.
×××××
" ارادتمند و دوستدار همیشگی شما "
